Hot Rod

Mag dat nog, melige humor? Waren zeven delen van Police Academy en de carrière van detective Frank Drebin in The Naked Gun eigenlijk niet genoeg voor de komende vijftig jaar?

Alles mag. Maar dan moet je het wel goed doen. En op Hot Rod valt veel, heel veel aan te merken maar de film is inderdaad de overtreffende trap van melig. Dat moet ook, want meligheid moet grensverleggend zijn. De hoofdrol is dan ook voor Andy Samberg, een jonge komiek die vroeger geen schijn van kans zou hebben gehad maar die nu profiteert van het feit dat Hollywood alles wat meer dan vijf standup setjes heeft gedaan voor de camera sleept. Zal best een aardige knaap zijn hoor.

Rod Kimble (Samberg) is een slungelachtige tiener die graag stuntman wil worden. Ten eerste was zijn vader, inmiddels overleden, dat ook. Ten tweede is dat, zo denkt hij, de enige manier om wat respect te winnen van zijn stiefvader. Die man gelooft er heilig in dat je kinderen zo weinig mogelijk liefde moet tonen, zodat ze eelt op hun ziel krijgen en de wereld beter aan kunnen. Hij vecht ook vaak met Rod en wint dan steevast.

Diezelfde stiefvader krijgt een hartkwaal. Een kunsthart zou uitkomst brengen, maar zoveel geld is er niet en het ziet er dus naar uit dat de man het loodje legt. Rob neemt zich echter voor de benodigde 50.000 dollar zelf bij elkaar te brengen, door het uitvoeren van een heel gevaarlijke stunt: een sprong over een aantal schoolbussen. Want, zo zegt hij: dan kan die lul weer genezen en kan IK hem doodslaan!
Samen met zijn vrienden gaat Rod dus geld verdienen om de stunt te organiseren. Zijn broer is zijn manager en twee andere vrienden zijn respectievelijk zijn mechanicien (Rod doet al zijn stunts op een oude brommer) en iemand de graag schanzen bouwt. Het zijn compleet inwisselbare karakters, net als het stereotype Leuke Meisje dat zich bij de groep voegt en dat natuurlijk eerst een ander vriendje heeft.

Rod gaat allerlei stunts doen op feesten en partijen. De meesten mislukken, hoe hard hij ook traint. Toch krijgt hij dan betaald en dankzij zijn broer, die een onbedoeld hilarische ‘showreel’ op Internet plaatst, krijgt Rod uiteindelijke voldoende publiciteit én een sponsor om aan zijn grote stunt te kunnen beginnen.

Enne… dat was het dan ook wel weer. Tweede laag? Symboliek? Mooie shots? Bijzondere karakters? Vergeet het maar.

Ik moest denken aan Napoleon Dynamite, een film over een autist met rare ambities. Die film was niet te harden, maar Hot Rod is nét even normaler. Toch blijft dit een freakshow, een redelijk gelukt excuus om vreemde vogels in beeld te brengen. Ik kan me wel een duffe dinsdagavond voorstellen waarbij Hot Rod op TV is en je ‘m liever uitzit dan dat je de kussens van de bank optilt om de afstandsbediening te zoeken. Een bioscoopkaartje is hij echter niet waard.