About A Boy

Als ik zo'n persmap doorlees en ik lees 'een hartverwarmende komedie met Hugh Grant,' dan schept dat verwachtingen. Dezelfde verwachtingen als de zin 'een nieuwe culinaire belevenis bij McDonalds', om precies te zijn. Want die truukjes van Grant, die ken ik nu wel. Maar het leuke van lage verwachtingen is toch altijd weer dat het dus ook erg mee kan vallen.

About A Boy gaat eigenlijk over twéé jochies. De een, Marcus, is twaalf en lijdt hevig onder zijn veganistische, zelfgebreide moeder. Afgezien van het feit dat ze hem met een geborduurd mutsje de straat op stuurt, roept ze dan ook nog doodleuk 'Ik hou van je!' over het schoolplein. Dat is een goed recept om in elkaar geslagen te worden. Het andere jochie is 38 en wordt gespeeld door Hugh Grant. Zijn karakter, Will, is een vrijgezel die leeft van een riante erfenis. Zijn trendy ingerichte appartement staat vol elektronische hebbedingetjes, voor de deur staat een sportwagen en als entertainment versiert hij vrouwen, die hij na een week of twee weer dumpt. Wat een leventje, hé heren? Will heeft nog geen dag van zijn leven gewerkt en neemt niets serieus. Als vrienden hem vragen of hij pleegvader van hun dochtertje wil worden, slaat hij dat af met als motivatie dat hij er toch niets van zou bakken. Tot het kind achttien wordt, waarna hij waarschijnlijk zal proberen om haar het bed in te krijgen. Kortom, zelfkennis heeft Will wel degelijk. Heb je trouwens een idee hoe Grant zo'n speechje bij elkaar stuntelt, met die schaapachtige grijns van hem? Met de juiste teksten is die man best grappig.

Op een dag ontdekt Will dat er een groep vrouwen is waarbij hij erg goed in de markt ligt: ongehuwde moeders. Die staan meestal al een poosje droog, zien er nog best toonbaar uit en hebben vaak een slechte ervaring met mannen achter de rug zodat hij weinig moeite hoeft te doen om als een droomvent over te komen. Akkoord, je moet de leuke oom uithangen met haar kinderen maar dat vindt Will ook weer geen ramp. En na een paar weken zegt zo'n vrouw dat ze toch nog niet klaar is voor een relatie en kan hij weer naar de volgende. Ideaal, toch? Om nieuwe kandidaten te ontmoeten gaat Will zelfs een keer naar een praatgroep voor alleenstaande ouders. Daar is hij de enige man en bij gebrek aan kinderen verzint hij dan maar een zoontje. De aantrekkelijke Susan trapt er in en ze gaan gezamenlijk naar een picknick met de hele groep. Helaas is Wills verzonnen zoontje die dag bij zijn verzonnen moeder. Als bewijsmateriaal staat er achter in Wills sportwagen wel een plakkerig kinderzitje, dus niemand heeft argwaan. Bij die picknick is ook Marcus aanwezig, overigens zonder zijn kernwapenvrije moeder. Marcus heeft geen leuke dag. Bij het voeren van de eendjes vermoordt hij per ongeluk een eend met het zelfgebakken brood van zijn moeder en als hij door Will en Susan thuis wordt afgezet ontdekt hij dat mams een zelfmoordpoging heeft ondernomen. Die is dan wel mislukt, maar voor Marcus is het duidelijk dat er hoognodig man bij in het gezinnetje moet worden gevonden. Daarvoor lijkt Will hem wel een geschikte kandidaat!

Will denkt daar anders over. Ten eerste was het hem te doen om Susan (gespeeld door ene Victoria Smurfit... jaja, Smurfit!) en niet om de maffe, depressieve moeder van Marcus. Ten tweede heeft hij helemaal geen zin zijn vrijgezellenbestaan op te geven. En ten derde is hij zo langzamerhand wel uitgekeken op ongehuwde moeders, want al dat gelieg is erg vermoeiend. Maar dan heeft hij Marcus toch onderschat: die is vast van plan om Will aan de familie toe te voegen, of die nu wil of niet!

Dit is echt een heel aardige film, in zijn genre. Grant is precies hetzelfde type als in al zijn andere films, maar dat is met de juiste dialogen best grappig. Die dialogen en de rest van het verhaal zijn ook dik in orde. Alle elementen zijn op zich niet origineel, maar ze zijn wel goed gecombineerd. Overigens is About A Boy gebaseerd op een boek van Nick Hornby, mocht het je ergens bekend voorkomen. Als filmrecensent ben je het aan je stand verplicht om in dit soort gevallen vergelijkbare films te noemen. Zo bewijzen wij dat we niet zomaar de eerste de beste broodschrijver zijn. Het liefst halen we er Truffaut of Fellini bij maar ik werk voorlopig toch niet bij het NRC dus ik verwijs alleen naar de film Big Daddy met Adam Sandler, ook een film waarin een onvolwassen type een kind op sleeptouw neemt. Die film was trouwens minder leuk en hing wél van de clichés aan elkaar. Zo zie je maar dat de uitvoering vaak belangrijker is dan het idee.

About A Boy is een heel aardige comedy voor het hele gezin. Ik heb best vaak gelachen. Wat wil een mens nog meer?