No place like it, really.Wat, nu al weg?Vanaf wanneer draait...De nieuwste staan bovenaan!Reviews sinds 1999Zoek op titel, acteur, trefwoord...Wie, Wat, Waar en Waarom?Er is nog zo veel meer!
Afleveringen direct downloaden? Klik hier
   

Wat voor problemen aquariumvissen ook mogen hebben: geen hete kolen. Vinrot? Goed mogelijk. Pirañas? Kan, in theorie. Hete kolen? Never. Althans, nooit lang.
Uit de review van Finding Nemo.

filmtheater DVD bioscoop bios comedy humor actie thriller drama theater kunst cultuur
Live Free or Die Hard
Live Free or Die Hard

De eerste Die Hard film dateert uit 1988. Zowel Bruce Willis als ik hadden toen nog haar. Via Die Hard 2 (1990) en Die Hard With A Vengeance (1995) zijn we 19 jaar later dan aangekomen bij het vierde deel. Maar waarom eigenlijk? Wat is er zo bijzonder aan het karakter John McClane?

Dat antwoord is simpel: niets. Het bijzondere is Bruce Willis. Die doet dit soort dingen gewoon erg leuk: een beetje met een getergde blik in de camera kijken terwijl er weer iets op ontploffen staat is gewoon leuk. Je hebt echt het gevoel dat deze man niet kan wachten op het moment dat hij thuis op de bank kan neerploffen om vervolgens naar het Cartoon Channel te zappen. En datzelfde karakter heeft Willis al onder verschillende namen en in verschillende films gespeeld (In Hostage (2005) was hij óók een stoïcijnse agent en Korben Dallas uit The Fifth Element (1998) was een vergelijkbaar karakter) maar met de Die Hard-serie kun je terugvallen op wat geschiedenis en daar begon het voor Bruce toch ook allemaal mee. Dus waarom niet?

Het thema is deze keer 'computercriminaliteit'. Hele enge boeven, die blind kunnen tikken, leggen de infrastructuur van Amerika plat. Wall Street, de stroomvoorziening, de luchtverkeersleiding, verkeerslichten… alles gaat eraan. De FBI (maar het kan ook de CIA of een andere club zijn, nobody cares) wil daarom graag weten waar alle mogelijke kandidaten die in staat zijn om zulke rotzooi te trappen, uithangen. John wordt er op uitgestuurd om ene Thomas Gabriel op te pakken, een hacker die kennelijk niet goed genoeg was om bij Justitie uit beeld te blijven. McCane komt net op tijd bij hem binnen, want een groep huurmoordenaars blijkt ook naar Thomas op zoek te zijn. De hackers die de aanval op Amerika uitvoeren ruimen namelijk alle eventuele concurrentie uit de weg. En zo gaan John en Thomas samen op pad, richting het NSCFBIA-hoofdkwartier. Daarbij worden ze achtervolgd en dat levert dat weer fijne stuntjes op. U kent dat.

Ach ja, hackers… Ze bestaan wel, maar Hollywood pakt dat toch altijd op een aparte manier aan. Ze tikken blindelings (geen hacker gebruikt ooit een muis), kleding zich meestal slecht en lossen de meeste problemen op door in een paar seconden een of andere beveiliging te doorbreken, waarna ze perfect lijken te weten hoe de onderliggende software in elkaar zit. De vensters op hun scherm horen nooit bij Windows en schuiven imposant heen en weer. Ze hoeven nooit een driver te installeren en zo kan ik nog wel even doorgaan. Iedereen weet dat computergebruik in de film altijd volslagen bullshit is en hoewel ik het leuker zou vinden om een keer een Windows-desktop te zien en iemand die Firefox gebruikt om zijn anonieme Hotmail-account te checken, interesseert het me ook niet zo veel dat ik me er druk om maak. Wel moet ik altijd lachen als ze ook een meisjeshacker in het verhaal stoppen, vooral als dat meisje dan ook nog knap is en de gemiddelde Ninja in een handomdraai een bruine onderbroek kan bezorgen. Laat in deze film nu zo'n meiske voorkomen! Hihihi.

Het gaat niet om die hackers. Het gaat niet om dat meisje. Het gaat niet om de veiligheid van Amerika, of het voorkomen van een nucleaire aanval danwel een bankroof. Waar het om gaat is dat McClane weer eens getergd kan kijken, lekker kan bekvechten met iemand die niet beseft in wat voor gevaar hij verkeert, in idiote situaties verzeild raakt (in dit geval bijvoorbeeld in gevecht met een straaljager) en aan het eind kan besluiten dat hij, hoe graag hij ook naar Spongebob zou willen kijken, er toch nog wat persoonlijke noten gekraakt moeten worden. Oh en door buizen kruipen, dat moet ook gebeuren.

Dát levert deze film dan ook. De rest is bijzaak. Aankleding. Fluf. Ik zie werkelijk het verschil niet tussen Bruce in deze film of Bruce in Armageddon (1998), maar ik zie wel Bruce Willis. En die is uitermate cool. Want kaal en cool kan prima samen en dat geeft mij hoop voor de toekomst.

Score: 7,5/10
Martijn Warnas

Alle informatie op Warnas' Movie Academy is eigendom van Warnas.net en mag niet op een andere manier worden bekeken, verspreid, geciteerd of gebruikt dan door het bezoeken van deze website, behoudens schriftelijke toestemming van de maker, te bereiken via .

Printervriendelijke versie