No place like it, really.Wat, nu al weg?Vanaf wanneer draait...De nieuwste staan bovenaan!Reviews sinds 1999Zoek op titel, acteur, trefwoord...Wie, Wat, Waar en Waarom?Er is nog zo veel meer!
Afleveringen direct downloaden? Klik hier
   

Erger is het dat Katja een tamelijk kleine rol heeft, die bovendien niet meer inhoudt dan die van, excusez le mot, 'prijskutje'.
Uit de review van Cool!

filmtheater DVD bioscoop bios comedy humor actie thriller drama theater kunst cultuur
The Legend Of Zorro
The Legend Of Zorro

Zorro, hadden we die niet pas nog gezien? Met Antonio Banderas, toch? Ja precies, dat was The Mask Of Zorro uit 1998. Wel, dit is het vervolg. Weliswaar zat de wereld niet echt op een sequel te wachten, maar met zo'n houding waren Home Alone II of Dumb & Dumber II er ook nooit gekomen, potverdikkie!

De film blikt in het geheel niet terug op het vorige deel, waarin Antonio Banderas aanvankelijk een bandiet speelt die het beroemde zwarte masker overneemt van Anthony Hopkins, met daarbij als extra welkomstpremie de smakelijke dochter van de boef, Elena. Dat is jammer, want het maakt van Zorro weinig meer dan een stripfiguur. Goed, hij is wel verdrietig als zijn vrouw de benen neemt en zijn zoon hem een sukkel noemt, maar een film van ruim 125 minuten mag best vijf minuutjes inruimen voor wat expositie.

The Legend Of Zorro speelt tien jaar na het eind van de vorige film: Zorro, oftewel Don Alejandro de la Vega (Banderas), is getrouwd met Elena (Catherine Zeta-Jones, ook uit de vorige film) en inmiddels hebben ze een zoontje van tien. Deze Joaquin heeft een aardje naar zijn vaartje en daar kan zijn leraar van meepraten. Toch weet hij niet dat zijn vader de plaatselijke volksheld is, die bijvoorbeeld ingrijpt als een gemene pikkeboef er met de stembus vandoor gaat. In heel Californië wordt namelijk gestemd over toetreding tot de Verenigde Staten en in een schandalig staaltje van Amerikaanse borstklopperij en zelfverheerlijking wordt daarmee gesuggereerd dat dorpjes zoals San Mateo zich daarmee eindelijk zullen aansluiten bij de beschaafde wereld. Volgens mij krioelde het in die tijd al van de negerslaven, maar die zitten natuurlijk niet in deze film; dan had Zorro wel bezig kunnen blijven. Haal trouwens maar eens een negerslaaf uit een mijnschacht, als je ook al een zwart masker voor hebt. Ik geef het je te doen...

Het verhaal heeft eigenlijk twee boeven, die pas aan het eind van het verhaal samen blijken te werken. De man met de losse handjes is de ongure McGivens (Nick Chinlund), een klassieke desperado die het ondermeer voorzien heeft op het land van een arme smid. Hij heeft een brandwond in zijn gezicht in de vorm van een crucifix en citeert onsamenhangend uit de bijbel. Na zijn eerste ontmoeting met Zorro moet hij verder het verhaal door met een houten kunstgebit, een van de meer subtiele grapjes in deze film.
De andere boef is van een heel ander slag: de Franse aristocraat Armand (Rufus Sewell) is naar Amerika gekomen om daar een wijngaard te runnen, maar eigenlijk is hij de aanvoerder van een geheim genootschap met sinistere plannen. Zorro heeft ook nog een ander probleem: zijn vrouw Elena wil dat hij het masker eindelijk eens afzweert en wat aandacht aan zijn gezin gaat besteden, maar dat zit er helaas niet in. Ze neemt het nogal hoog op en voor hij het weet krijgt Don Alejandro scheidingspapieren onder zijn neus geduwd! Het duurt vervolgens niet lang voordat hij zijn ex tegenkomt aan de arm van Armand. En omdat Zorro in eerste instantie mens is en dan pas superheld, zet hij het eerst maar eens even op een zuipen. Samen met zijn paard, overigens.

De Zorro-films zijn met name leuk omdat ze de wereld van de cowboys verenigen met wat Spaanse (of beter gezegd Mexicaanse) flair. Wie houdt van ouderwetse stunts met paarden en zwaardgevechten komt hier goed aan zijn trekken. De finale is, als je hem alleen maar beschrijft, bijna lachwekkend afgezaagd, namelijk een vechtpartij op en in een trein. Toch is hij goed en energiek gefilmd en heb je nergens het idee dat je naar uitgekauwde zooi zit te kijken. Het tienjarige zoontje is overigens ook een vondst: Adrian Alonso sprak weliswaar geen woord Engels toen hij de rol kreeg, maar in de wereld van Zorro mag je toch met een zwaar accent spreken en verder is het een bijzonder charmant en ontdeugend kereltje met zulke grote zwarte ogen dat een paard er jaloers op zou worden. En ik haat kinderen, normaal gesproken.
Verder zit er een hoop humor in deze film; niet van het soort waarbij je door het gangpad rolt maar juist heel subtiel. Zo communiceert Zorro met zijn paard alsof het zijn gelijke is, wordt hij door zijn vriend (de priester Felipe) vaak vermanend toegesproken en kijkt hij met gepast medelijden toe als een van zijn belagers op een ongelukkige manier een balk in zijn kruis krijgt. Maar ook de blik in de ogen van een kamermeisje dat quasi-onschuldig uitlegt waarom señor Alejandro bloot wakker wordt na een avondje zuipen is een zorgvuldig uitgewerkt onderdeel van die humor. Het geeft de film duidelijk een meerwaarde en bovendien heeft bijna elke scene wel een geintje.

Toch kom ik niet op een erg hoog cijfer. Daarvoor is het verhaal te vergezocht (en niet te vergeten schandalig amerika-centrisch) en eigenlijk ook te braaf. Het zal wel onderdeel van de filosofie zijn dat Zorro geen vuurwapen heeft en niet doodt, maar hij laat zich net iets te vaak als een sukkel op zijn bek timmeren. Ook het geheime genootschap van Armand slaat echt op worst: afgezien van een logo krijgen we er niets over te horen en de geheime vergaderzaal is weliswaar alleen bereikbaar via een verborgen deur, maar vervolgens zie je gewoon een deel van de tuin! Lekker geheim, een schuilplaats met een gigantische patio!
Daarnaast is de ruzie tussen Alejandro en Elena weliswaar een aardige variatie op het iets te simpele 'vrouw wordt ontvoerd, man moet haar redden', maar het duurt te lang en als kijker snap je er geen bal van zodat je er ook niet bij betrokken raakt.
Deze film heeft ook nog eens last van een ritme, waarschijnlijk een memo van een of andere studiobaas die vond dat er elke 7,5 minuten iets spektaculairs moest gebeuren om ons wakker te houden. Dat verhindert iedere mogelijke diepgang, waar juist een geloofwaardige held als Zorro (die in feite niet meer is dan een geoefende zwaardvechter en atleet, dus geen gemuteerde freak met een cape in een maillot) wat aan zou kunnen hebben.

Begrijp me goed, het is leuk amusement. Het had alleen met gemak iets meer kunnen zijn. Dat is de vorige keer tenslotte ook gelukt, al lijkt iedereen dat weer vergeten te zijn.

Score: 6,5/10
Martijn Warnas

Alle informatie op Warnas' Movie Academy is eigendom van Warnas.net en mag niet op een andere manier worden bekeken, verspreid, geciteerd of gebruikt dan door het bezoeken van deze website, behoudens schriftelijke toestemming van de maker, te bereiken via .

Printervriendelijke versie