No place like it, really.Wat, nu al weg?Vanaf wanneer draait...De nieuwste staan bovenaan!Reviews sinds 1999Zoek op titel, acteur, trefwoord...Wie, Wat, Waar en Waarom?Er is nog zo veel meer!
Afleveringen direct downloaden? Klik hier
   

Het probleem is dat Dodgeball te graag leuk wil zijn, als een dronken oom op een feestje die twee sinaasappels onder zijn overhemd doet en vervolgens niets grappigers weet te doen dan 'lalalala' zingen.
Uit de review van Dodgeball.

filmtheater DVD bioscoop bios comedy humor actie thriller drama theater kunst cultuur
In Her Shoes
In Her Shoes

Vrouwen en schoenen, praat me er niet van. Met het risico dat ik op een beginnend stand-up komiek ga lijken: hoeveel paar schoenen is eigenlijk genoeg voor een vrouw?! Ikzelf heb drie paar, waarvan een om te 'klussen'. (Klussen is als ik mijn schoonvader de boormachine aan moet geven. Daar heb ik speciale schoenen voor.) Mijn vrouw daarentegen... eh... leest dit ook. Never mind. Had ik jullie al eens verteld hoeveel ik van haar houd, trouwens?

(Let op, nu komt er een goedkoop bruggetje. Echt, schrijven is zó simpel!)

Van Rose Feller houdt helaas helemaal niemand. Ze is een grijze muis die zich uit de naad werkt op een advocatenkantoor. Om het gemis aan spanning in haar leven te compenseren koopt ze wel vaak schoenen; hoe extravaganter hoe beter. Maar helaas, met die pittige laarsjes gaat ze nooit stappen en in die roze muiltjes wordt nooit gedanst.
Haar zus Maggie (Cameron Diaz) doet echter echter weinig anders dan stappen en dansen, bij voorkeur in schoenen die ze zonder toestemming van haar zus heeft geleend. Als ze uitgedanst is (meestal nadat ze van de bar is gelazerd), laat ze zich vaak nog even door een kerel grijpen, kotst dan over hem heen en wordt ten slotte per taxi afgevoerd. Dat is dan meestal naar haar zus. De volgende dag krijgt ze daar een preek en een krant met daarin omcirkeld een aantal vacatures. Vervolgens jat Maggie wat geld en een paar schoenen, waarna ze verdwijnt en de cyclus zich herhaalt.

Het vinden van een baan is echter best lastig als je dyslectisch bent, iets wat Maggie maar moeilijk toe kan geven. Zelfs een baantje als serveerster of achter de kassa is voor haar bijna onmogelijk. Ze probeert het nog even in een hondentrimsalon, maar ook dat wordt weer een ramp.
Terwijl ze weer eens op zoek is naar geld, vindt ze bij haar vader thuis een stapeltje ongeopende verjaardagskaarten van haar oma. En dat terwijl ze dacht dat oma al jaren dood was! Tijd voor een bezoekje aan dit onbekende familielid. Maggie heeft net genoeg geld voor een treinkaartje en zonder een woord te zeggen vertrekt ze naar Florida. Daar maakt ze kennis met haar oma (een prachtige rol van Shirley MacClaine), die weliswaar blij is om haar kleindochter te leren kennen maar die ook voldoende mensenkennis heeft om te begrijpen dat dit onverwachte bezoekje ook niet zomaar is.

Rose (Tony Collette) heeft ondertussen ook zo haar problemen: een affaire met de baas loopt slecht af en het gedonder met haar zus gaat haar ook niet in de koude kleren zitten. Als diezelfde zus dan ook nog eens spoorloos verdwijnt, ziet ze het even niet meer zitten.

Voor de rol van Rose is actrice Tony Collette 10 kilo aangekomen, die ze in de loop van het verhaal weer verliest. Daarnaast draagt ze valse tandjes, waarmee ze inderdaad een nogal onvoordelige look krijgt. Helaas lijkt ze daarmee zo sprekend op een collega waar ik jarenlang een nogal ongemakkelijke verstandhouding mee had (ze begreep niet dat ik niet echt een sexist ben, maar gewoon graag doe alsof) dat ik een beetje moeite had om te onthouden waarom ik haar ook alweer zielig moest vinden. Het zal aan mij liggen, houd het daar maar op. De meeste vrouwen die ik ken kijken juist veel liever naar treurige propjes dan femmes fatales. Misschien dat het karakter van Cameron Diaz het daarom in deze film juist extra moeilijk krijgt, al krijgt zij ook de meeste grappige scènes. Zo zorgt ze voor veel opschudding in het verzorgingshuis waar haar oma woont, door in bikini aan het zwembad te gaan liggen. Uiterlijk is ook niet alles, dat wil deze film van de daken schreeuwen.

Dit is dus heel duidelijk een vrouwenfilm, een 'chick flick' zogezegd. Goed, laat ik daar het cijfer eens op aanpassen. Volgens mij is een ruime zeven hier wel op zijn plek. Het stukje met de bejaarden vond ik heel leuk, het geneuzel rondom Rose weer iets minder, Cameron is altijd lekker om te zien en al met al had er best een kwartiertje af gekund maar uiteindelijk blijft dit een (redelijk) origineel, goed gespeeld verhaal over twee vrouwen met realistische problemen en realistische oplossingen. Het wordt geen jankfilm, maar het is wel met gevoelens enzo. Persoonlijk zie ik liever Four Brothers dan deze twee gezusters, maar de vrouwtjes vinden dit vast en zeker machtig!

Score: 7/10
Martijn Warnas

Alle informatie op Warnas' Movie Academy is eigendom van Warnas.net en mag niet op een andere manier worden bekeken, verspreid, geciteerd of gebruikt dan door het bezoeken van deze website, behoudens schriftelijke toestemming van de maker, te bereiken via .

Printervriendelijke versie