No place like it, really.Wat, nu al weg?Vanaf wanneer draait...De nieuwste staan bovenaan!Reviews sinds 1999Zoek op titel, acteur, trefwoord...Wie, Wat, Waar en Waarom?Er is nog zo veel meer!
Afleveringen direct downloaden? Klik hier
   

De mannen gedragen zich als kleine kinderen en niemand lijkt te beseffen dat je ook gewoon af en toe je bek kunt houden om de lieve vrede te bewaren.
Uit de review van Closer.

filmtheater DVD bioscoop bios comedy humor actie thriller drama theater kunst cultuur
Exit Wounds
Exit Wounds

Zullen we de clichés even turven? Steven Seagal is Orin Boyd, een eigenwijze politieagent die overal een spoor van vernieling achterlaat (1). Hij woont in een woonboot (2: held woont op eigenaardige locatie) en rijdt in een terreinwagen (3: en heeft een eigenaardig vervoermiddel). Als hij op een dag de vice-president redt van een aanslag (4 en 5: aanslag op het gezag en redding door de held) waarbij de boeven zich hebben verkleed als agenten (6) wordt hem dat niet in dank afgenomen (7: ondank is des werelds loon). Zijn chef is zo kwaad (8: boze commandant in hemdsmouwen) dat hij zich ermee bemoeide (hij was niet in dienst: da's 9) dat hij hem voor straf overplaatst (10) naar district 15. Wat daar zo erg aan is? Wel, in district 15 krijg je je parkeerkosten niet vergoed en heeft de kantine geen warme hap bij de lunch. Bovendien, en dat is bijna nog erger, is district 15 de 'ergste wijk van Detroit'. Kennelijk plaatst de Amerikaanse politie haar agenten niet in probleemwijken om die wijken schoon te vegen, maar bij wijze van strafmaatregel. En dat zijn dan altijd agenten die niet met hun ogen knipperen als ze beschoten worden, dus juist de types die zich in zo'n wijk als een vis in het water voelen. Die doe je daar zelfs een plezier mee, zou ik denken. En stoer zijn ze, in D15: zo spelen ze in de kleedkamer spelletjes om te zien wie het langste tegen een opdonder met een 'tazer' kan, zo'n wapen dat elektrische schokken afgeeft.

Als Orin het bureau voor de eerste keer binnenstapt vraagt hij aan een passerend lekker wijf waar de directeur van dit circus is. Dat blijkt het lekkere wijf in kwestie te zijn: leuke binnenkomer. Ze stuurt hem ook meteen naar groepstherapie, om zijn agressie te leren beheersen. Daar ontmoet Orin een maffe TV-presentator (11: komische bijrol) die later in de film nog goed van pas komt als informatiebron op het moment dat Orin door zijn eigen collega's gezocht wordt (12: jager wordt gejaagde).
Als Orin dan ook nog een undercoveroperatie verpest duurt het niet lang voor hij met witte handschoenen aan het verkeer staat te regelen. Dan wordt er een overval gepleegd op een politiekluis waar 50 kilo heroïne ligt opgeslagen en begint Orin te vermoeden dat zijn nieuwe collega's daar iets mee te maken hebben. Het probleem is dan: wie kan hij vertrouwen? (13).

Volgens de persmap speelt ene Latrell Walker, gestalte gegeven door een heerschap dat zich DMX noemt (maar die gewoon Earl Simmons heet) en waarvan ik dus zonder de film gezien te hebben al wist dat dit een kale rapper moest zijn, ook een belangrijke rol omdat hij vanuit de criminele invalshoek ziet hoe de politie steeds corrupter wordt. Dat is een aardige, maar doorzichtige poging om dit verhaal wat meer diepgang te geven en het werkt dan ook voor geen meter. Walker heeft trouwens ook een komische collega, T.K., gespeeld door de monsterlijk dikke Anthony Anderson. Hij was een van de 'zoontjes' in Me, Myself en Irene en doet nu goede zaken met rollen als goedlachse dikzak. T.K. is een vreselijk irritant type en als ik zwart was zou ik hem aanklagen voor het stelselmatig belachelijk maken van mijn ras. Ya know what I'm saying, bro? Yo yo yo enzo. Will Smith is er heilig bij, check it. (Ik doe maar wat hoor.) (Straight up, bro? - Ed.)

Naast dit alles maakt Exit Wounds voorts grote kans op de Oscar voor 'meest ongeloofwaardige truukschot' maar dat ga ik nu niet uitleggen. Het zijn juist dit soort dingen die een film in dit genre leuk maken, want voor het originele verhaal hoef je hier dus duidelijk niet te komen. Geeft niet, als je weet waar het in dit soort films om gaat zit je hier best goed, al zit deze film op een vage koers tussen sinister en humoristisch.

Blijf trouwens even zitten voor de aftiteling: dan zie je een aantal minuten van de meest treurige duo-presentatie ter wereld.

Score: 7/10
Martijn Warnas

Alle informatie op Warnas' Movie Academy is eigendom van Warnas.net en mag niet op een andere manier worden bekeken, verspreid, geciteerd of gebruikt dan door het bezoeken van deze website, behoudens schriftelijke toestemming van de maker, te bereiken via .

Printervriendelijke versie