No place like it, really.Wat, nu al weg?Vanaf wanneer draait...De nieuwste staan bovenaan!Reviews sinds 1999Zoek op titel, acteur, trefwoord...Wie, Wat, Waar en Waarom?Er is nog zo veel meer!
Afleveringen direct downloaden? Klik hier
   

Kun jij je in zulke mensen verplaatsen? Ik niet. Ik kan er natuurlijk wel om láchen, maar dan moeten ze wel iets leuks zeggen!
Uit de review van A Good Woman.

filmtheater DVD bioscoop bios comedy humor actie thriller drama theater kunst cultuur
De-Lovely
De-Lovely

Een waardeloze titel, als u het mij vraagt. Het is echter wel een stukje uit de titel van een lied van Cole. Night And Day was al vergeven want in negentienzoveel speelde Carry Grant al in een film over Cole Porter. Dit is echter geen remake want tussen die twee films zit een levensgroot verschil: in de versie met Grant viel Porter uitsluitend op vrouwen...

Jaja, deze versie zit heel anders in elkaar! Cole Porter, componist van tientallen, zo niet honderden geweldige liefdesliedjes (Night And Day, I Get A Kick Out Of You en I've Got You Under My Skin, om er eens drie te noemen die door Frank Sinatra van hun ziel gestript zijn) was namelijk bisexueel. Dat is niet echt een onderwerp waar je mij de bioscoop mee in lokt, eerlijk gezegd, maar ik dacht dus dat ik hier een muziekfilm van het type Moulin Rouge, For The Boys of Topsy Turvy te zien zou krijgen. Dat klopt ook wel, maar slechts gedeeltelijk.

Cole Porter leefde van 1891 tot 1964, niet echt het tijdsperk waarin je ermee te koop kon lopen dat je als heer zijnde je boterhammetje aan beide kanten besmeerde. Hij was dus keurig getrouwd met Linda (een mooie rol van Ashley Judd) en die wist van het begin af aan al dat Cole geregeld met een kerel in de nacht verdween. Ze accepteert het echter jarenlang met een geduldigde glimlach, want overdag is hij van haar en het is hoe dan ook een vrolijke, charmante kerel. "You don't have to love me the way I love you, Cole" zegt ze. "Just love me."

Porter wordt gespeeld door Kevin Kline, een acteur die mij blijft verbazen met zijn 'range'. Omdat Kline zelf ook een lekker potje kan pingelen, krijgen we lekker veel shots van Cole tijdens het spelen. Dan is het wel weer jammer dat Kline zelf niet zo geweldig zingt, maar ik wil daar niet al te moeilijk over doen.

Een groter probleem vind ik echter dat deze film wel erg nadrukkelijk praat over de worsteling van Cole met zijn eigen sexleven. Niet dat hij zich schaamt ofzo, maar op belangrijke momenten vindt hij het toch leuker om met een of andere balletnicht mee te gaan dan om over een lucratief contract te gaan onderhandelen. De film raakt er niet over uitgepraat, terwijl ik gewoon die mooie liedjes wilde horen!

De verhaalstructuur is ook nogal ingewikkeld: het begint met een klein, leeg theater waarin een regisseur (of een engel, dat weet ik nog steeds niet) bezig is met een musical over Cole's leven. Cole is zelf aanwezig en vindt sommige scenes duidelijker leuker dan andere, met name als hij ermee geconfronteerd wordt hoeveel pijn hij Linda steeds deed. Zijn liedteksten blijken steeds meer een dubbele laag te hebben, met als dubbele bodem de twijfel van een man die zich afvraagt of hij zelf wel weet wat liefde is. (En als je niet verliefd wordt op Ashley Judd wanneer ze op haar best is en zo lief lacht, dan mankeer je wat in je hoofd, homo of niet.)
Laatste kritiekpunt, maar niet het minste: door die rare verhaalstructuur vallen allerlei dingen buiten die boot die volgens mij wel thuishoren in een biopic, zoals de jeugd van Cole, de ontdekking van zijn talent, zijn uitstapje naar het Vreemdelingenlegioen en de start van zijn carriére. Ook zijn revalidatie na een ongeluk tijdens het paardrijden wordt even afgeraffeld, zodat er lekker veel tijd overblijft om te mekkeren over die halfslachtige relatie met Linda. Alsof je bij Mozart steeds blijft zeiken over die rare witte poederpruik!

Ik ben geen uitgesproken fan van Cole, maar ik waardeer zijn muziek wel en ik was teleurgesteld in de manier waarop deze film zijn liedjes gebruikt. De technische uitvoering is prima en dat ze een verhaal dienen moet ook geen probleem zijn, maar ze krijgen niet de aandacht die ze verdienen. Het is een behangetje, een kunstje, niet meer dan de aanleiding voor wat verhuizingen en nieuwe ontmoetingen. Daarme doet De-Lovely Porter gewoon te kort. Wat overblijft was voor mij, ondanks gastrollen van Sheryl Crow, Alanis Morissette, Robbie Williams, Elvis Costello, Natalie Cole (en zelfs Mick Hucknall als houterig musicalzangertje), gewoon niet boeiend genoeg: De-lovely richt zich helaas teveel op de bijzaken.

Score: 5/10
Martijn Warnas

Alle informatie op Warnas' Movie Academy is eigendom van Warnas.net en mag niet op een andere manier worden bekeken, verspreid, geciteerd of gebruikt dan door het bezoeken van deze website, behoudens schriftelijke toestemming van de maker, te bereiken via .

Printervriendelijke versie